Saksafonun anlatım dağarında, temel ses üretiminin dışına çıkan birkaç teknik bulunur. Bunlar temel ton kurulmadan çalışıldığında sonuç kaba kalır.
Üst bölge sesleri, normal parmak düzeninin verdiği alanın üstündeki seslerdir. Bunlar özel parmak kombinasyonları ve boğaz ile dil konumunun ayarlanmasıyla elde edilir. Çalışma, önce harmonik seslerin tek bir parmak düzeniyle üretilmesiyle başlar.
Hırıltı etkisi, üflerken aynı anda gırtlaktan bir ses çıkarılmasıyla oluşur. İki ses birbirine karışır ve tona pürüzlü bir doku verir. Ölçülü kullanıldığında etkilidir.
Perde bükme, dudak basıncının ve boğaz açıklığının değiştirilmesiyle sesin yükseklik olarak kaydırılmasıdır. Bu, saksafonun konuşma benzeri anlatımını kuran tekniktir.
Alt bölge sesleri ise gevşek dudak ve düşük hava basıncı ister; zorlandığında ses çatlar.
Bu tekniklerin ortak yanı, dudak ve boğazın ince denetimine dayanmasıdır. Bu denetim uzun ses çalışmasıyla kurulur.
Aşırı kullanım, anlatımı zenginleştirmek yerine tekdüze kılar.
Derslerimizde bu teknikler temel ton oturduktan sonra ele alınır.